เป็นอีกหนึ่งวันที่หมดไปแบบไร้ชีวิตชีวา ตัวเลข 24 บนปฏิทินเดือน 12 ถูกขีดฆ่าไปอีกครั้ง มันเป็นแบบนี้เสมอและเป็นแบบนี้ตลอดมานับตั้งแต่
‘ยิ่งลืมได้เร็วเท่าไหร่มันก็จะดีกับตัวนายเท่านั้น’ คำพูดที่ออกมาจากปากคนๆนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกลับไม่รู้สึกผิดต่อสิ่งที่ทำ
ราวกลับว่าที่ผ่านมาเราสองคนไม่เคยรักกันเลยสักนิด
หรือจริงๆแล้วมันมีแต่เขาที่เป็นคนมอบความรักมาโดยตลอด เขาที่พยายามประคับประคองความสัมพันธ์เส้นด้ายนี้เอาไว้
ปาร์คจีฮุนถอนหายใจเป็นครั้งที่สิบของวัน มือเรียวเสียบปากกาไว้ที่ปฏิทินก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะอ่านหนังสือก้าวขาไปหาที่นอนด้วยความเหนื่อยล้า
สามสี่วันมานี้เขาต้องโหมทำงานหนักขึ้นกว่าปกติเพื่อวันหยุดในช่วงคริสมาสต์ ร้านกาแฟคนแน่นตลอดทุกเวลามันทำให้เขายุ่งจนหัวหมุน
โชคดีหน่อยที่มันเป็นแบบนั้นเพราะถ้าร้านมันไม่มีอะไรให้ทำเลยเขาคงนึกถึงคนใจร้ายเหมือนอย่างตอนนี้
เปลือกตาถูกปิดลงช้าๆพร้อมกับไฟที่บ้านตรงข้าม จีฮุนรู้สึกดีที่อย่างน้อยเขาก็สามารถหนีความวุ่นวายจากตัวเมืองมาหาที่พักแบบนี้ได้
ถึงแม้จะไม่ได้สะดวกสบายเท่าไหร่แต่มันก็สงบดี และบางทีมันก็ค่อนข้างจะเงียบเหงาอยู่เล็กน้อย
“เป็นนายก็พูดได้นี่” เป็นอย่างนี้ทุกคืนก่อนจะเข้านอน
เขามักจะหาเหตุผลให้กับตัวเองว่าเพราะอะไรถึงยังจำอยู่ และคำตอบง่ายๆเหมือนเดิมก็คือรัก
เขารักไลควานลินมากเกินกว่าจะลืมอีกคนได้ ในช่วงเวลาห้าเดือนที่ผ่านมาไม่เคยมีสักครั้งที่เขารู้สึกรักน้อยลง
และทั้งๆที่เขารู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆอีกคนคงหมดความรู้สึกต่อกันไปแล้ว
บางทีเขาก็อยากจะเป็นอย่างนั้นบ้างนะ ไอ้การลืมใครสักคนไปง่ายๆแบบนั้นมันดีไม่ใช่น้อยเลย
ถ้าควานลินไม่บล็อกช่องทางติดต่อเขาไปซะก่อนเขาคงทักไปถามอีกคนแล้วล่ะว่า ทำยังไงให้ตัดคนเคยรักออกจากชีวิตง่ายขนาดนี้
นายเก่งมากนะที่ทำได้ นายน่ะเก่งที่สุดในโลกเลยทั้งที่เราเคยรักกันมากแท้ๆแต่ช่วงเวลาตรงนั้นกลับรั้งให้นายหยุดความตั้งใจของตัวเองไม่ได้
ในขณะที่ตัวเขาเองต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะผ่านช่วงนั้นมาได้ ปาร์คจีฮุนหยุดร้องไห้
หันกลับมาทำงานได้ตามปกติและยังใช้ชีวิตอย่างเคยทุกวัน ใครๆก็พูดแบบนั้นนั่นแหละว่าจีฮุนเก่ง
แต่คนพวกนั้นไม่เคยรู้ว่า ในทุกความรู้สึกของเขาควานลินยังคงเป็นเจ้าของมันอยู่เสมอ
เขาไม่ได้ต้องการคำชมหรอกนะ เขาต้องการแค่ไลควานลินเท่านั้นเอง
เสียงนาฬิกาดังขึ้นในตอนเที่ยงคืนตรงปลุกให้คนตื่นง่ายลืมตาขึ้นมาในความมืด
จีฮุนไม่ชอบตอนกลางคืนเท่าไหร่นักมันทำให้เขาเหงาทุกครั้งเมื่อพบว่าข้างๆไม่มีใครบางคนอยู่ด้วยกัน
และยิ่งคืนวันเฉลิมฉลองเขาก็ยิ่งรู้สึกอยากหายไปที่ไหนสักที่
เขาเกลียดเสียงระฆังจากหอกลางหมู่บ้าน เกลียดอากาศหนาว เขาเกลียดไลควานลิน เกลียดที่ไม่ว่ายังไงก็เกลียดไม่ได้สักที
เขาเกลียดคริสมาสต์ด้วย แต่วันนี้เขาจะลองเสี่ยงขอพรกับคุณลุงใจดีคนนั้นดูสักครั้ง
“ผมรักเขา” เพียงแค่จบประโยคนั้นเขาก็ไม่สามารถกั้นน้ำตาไว้ได้อีก
เขาน่ะอดทนมาโดยตลอดเลยนะ “ผม ฮึก ผมรักควานลิน” ถึงแม้ว่าหมอนั่นจะหมดรักเขาไปแล้วก็ตาม
“พาเขากลับมาได้ไหม” ขอแค่นี้จริงๆ
เกิดมาจนอายุ 25 ปีเขาไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้
ไม่คิดด้วยซ้ำว่าวันนึงตัวเองจะต้องมานั่งขอพรจากคนๆนึงที่ไม่รู้ว่ามีตัวตนอยู่จริงไหม
ด้วยคำขอที่เป็นไปได้ยากขนาดนั้น
สุดท้ายแล้วเขาก็ได้แต่ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความสมเพชตัวเอง
มันน่าตลกใช่ไหมล่ะ ทำไมถึงยังอยากเจอเขาอยู่นะปาร์คจีฮุน
เจ็บมากแค่ไหนนายลืมไปแล้วหรอไงกัน
เขาเลือกที่จะกระชับผ้าห่มและปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง
แต่เสียงออดหน้าประตูก็รั้งไว้
มันดังถี่ขึ้นเรื่อยๆจนจีฮุนต้องตัดสินใจเดินไปเปิดดู “ไงเด็กดื้อ”
คำทักทายคำแรกของวันใหม่ที่มาพร้อมกับเจ้าของร่างสูงโปร่ง
จีฮุนยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาใช้มือหยิกแขนตัวเองจนอีกคนขมวดคิ้วงง
มันอาจจะดูตลกไปสักนิด แต่เขาอยากมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้กำลังฝัน “เข้าไปได้ไหมเนี่ย
ข้างนอกมันหนาวนะ” และจีฮุนก็ยังเป็นคนเดิมที่เชื่อฟังคำพูดของไลควานลินมาโดนตลอด
“ย๊า นี่มันคริสมาสต์นะไม่คิดจะแต่งห้องหน่อยหรอปาร์คจีฮุน”
ก็เพราะใครกันล่ะ เขาได้แต่เถียงอยู่ในใจ “งั้นไม่ต้องจัดก็ได้มาดื่มโกโก้กันดีกว่า”
ควานลินพูดพร้อมทั้งชูกระปุกโกโก้ที่หอบมาด้วยพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นมานานแล้ว
เขาปล่อยให้อีกคนง่วนอยู่กับการชงโกโก้อยู่ในครัวโดยไม่ได้ตามเข้าไปดู
ตอนนี้จีฮุนมีคำถามมากมายทั้งกับตัวเองและกับควานลินด้วย
อย่างแรกคือเขามาทำอะไรที่นี่
อย่างที่สองทำไมเขาถึงทำเหมือนระหว่างเราไม่เคยมีอะไรกันมาก่อนแบบนั้นได้
ทำไมถึงกลายเป็นควานลินที่เขาคิดถึงได้ล่ะ
“เสร็จแล้ว ของจีฮุนเพิ่มนมสองช้อนมูนๆ”
เงยหน้าไปมองตามเสียงก็เห็นคนตัวโตที่เดินมาพร้อมแก้วโกโก้ร้อนสองใบในมือ “เป็นอะไร
ร้องไห้ทำไมครับ” เขาได้แต่ส่ายหัวให้อีกคนเป็นคำตอบจีฮุนก็ไม่รู้ว่าเขาร้องไห้ทำไม
“บอกแล้วไงว่าอย่าอดข้าวเย็น หิวเลยใช่ไหมล่ะ”
ปลายนิ้วอุ่นปาดเช็ดคราบน้ำตาที่แก้มให้เขาอย่างอ่อนโยน
คำพูดหยอกล้อที่อีกคนชอบใช้ประจำ กลิ่นน้ำหอมที่เขาเป็นคนเลือกให้ สายตาและอ้อมกอด
ทุกอย่างที่เป็นไลควานลิน
ทุกอย่างที่เขาพร่ำคิดถึงอยู่ตรงหน้าและตอนนี้จีฮุนสัมผัสมันได้
“ฮึก ควานลิน”
เขาไม่ลังเลสักนิดที่จะกอดตอบอีกคนไปทันที จีฮุนรู้ว่าสภาพตัวเองตอนนี้มันคงดูไม่ได้แน่ๆ
แต่เขาพยายามแล้วที่จะไม่สะอื้นจนตัวโยนแต่ก็นั่นแหละ เขาทำไม่ได้ “โอ๋ๆ ทีหลังอย่าอดข้าวเย็นอีกนะ”
เขาฟาดมือไปบนแผ่นหลังคนขี้แหย่อย่างไม่ค่อยถนอมแรงนัก
ใครว่าเขาร้องไห้เพราะหิวข้าวกัน ไอ้คนบ้า “ทำไมมือหนักแบบนี้ล่ะ”
ว่าพร้อมจับมือเขาไปลูบ ควานลินนี่มันควานลินจริงๆเลย “ไม่ ฮึก ไม่ได้ร้อง ฮือ
เพราะหิว”
เขาแอบได้ยินเสียงหัวเราะจากไลควานลินด้วย! “แล้วจีฮุนร้องทำไมครับ”
“คิดถึง..”
“เราคิดถึงควานลิน”
ประโยคหลังน่ะเขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้อีกคนได้ยินหรอก
แต่เพราะตอนนี้มันเงียบมากๆจนได้ยินเสียงหายใจกัน ยังไงซะควานลินก็น่าจะได้ยิน “อือ
คิดถึงเหมือนกันครับ” พอแล้ว แค่เพียงเท่านี้ก็พอแล้วที่จีฮุนต้องการ
แค่ควานลินยังคิดถึงกันบ้าง ถึงมันอาจจะไม่ได้เท่ากับที่เขาคิดถึงแต่ไม่เป็นไรหรอก
มันพอแล้ว
“นอนไหม
จะตีสองแล้วนะ”
หลังจากดื่มโกโก้ร้อนพร้อมปลอบเด็กขี้แยเสร็จก็ได้เวลาต้อนกันเข้านอน มันเป็นแบบนี้ตลอดนั่นแหละ
เขาจะเป็นคนปลุกควานลินทุกเช้าในขณะที่อีกคนก็มีหน้าที่พาเขาเข้านอน “ยังไม่ง่วงเลย”
โกหก ปาร์คจีฮุนกำลังโกหกทั้งที่เปลือกตาจะปิดอยู่แล้ว “ขี้โม้จังเลย”
และเหตุการณ์มันจะจบแบบนี้ทุกครั้ง ด้วยการที่เขาบอกว่าไม่ง่วงและไลควานลินจะต้องเป็นคนอุ้มเขาไปนอน
“ขอโทษนะ วันนี้กลับบ้านดึกเลย” เขาส่ายหัวเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรหรอกไม่ว่าควานลินจะกลับบ้านเวลาไหน แค่กลับมาหาเขาก็พอแล้ว
อีกคนทิ้งตัวลงนอนหลังจากที่จัดผ้าห่มให้เขาเสร็จสรรพ
ก่อนจะซุกตัวลงมานอนข้างกันพร้อมทั้งคว้าแขนเขาไปพาดเอวตัวเอง “จีฮุน”
“หื้ม?”
“merry Christmas นะ”
จบประโยคด้วยริมฝีปากที่จุมพิตบางเบาลงบนหน้าผาก “merry Christmas ไลควานลิน”
รุ่งเช้าในวันที่ 25
ธันวาคม เขาตื่นมาพร้อมกับความว่างเปล่าอีกครั้ง
เสียงเพลงและการเฉลิมฉลองภายในหมู่บ้านไม่ได้ทำให้ปาร์คจีฮุนรู้สึกเหงาน้อยลงสักนิด
ควานลินหายไปไหนอีกแล้ว จะทิ้งกันไปอีกแล้วอย่างนั้นหรอ?
“ควานลิน”
เขาหันมองหาไปรอบห้อแต่กลับยังไม่พบคนที่กำลังตามหา “ไลควานลิน”
“เขาเป็นแบบนี้มานานหรือยังครับหมอ”
น้ำเสียงทุ้มกล่าวถามอาการกับแพท์หนุ่มด้วยความเคร่งเครียด
ขณะมองไปที่ร่างอดีตคนเคยรักที่นอนเรียกชื่ออยู่บนเตียงโรงพยาบาล “คนไข้อาการคงตัวมาโดยตลอดนะครับ
จะมีอาการแบบนี้เฉพาะช่วงวันคริสมาสต์เท่านั้น” อือ
ควานลินคิดว่าเขาเริ่มจะเข้าใจบางอย่าง คริสมาสต์ที่เขาเลือกจะปล่อยมืออีกคนไป
“ผมขอเข้าไปคุยกับเขาได้ไหมครับ”
นายแพทย์เจ้าของไข้ช่างใจอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้าตกลง “พ่อคะ”
เขาเหลือบไปมองมือคู่เล็กที่ดึงแขนเอาไว้ “ว่าไงคะ”
ควานลินย่อตัวลงไปนั่งเพื่อจะได้คุยกับลูกสาววัยห้าขวบของตัวเองได้ถนัด “พ่อจะไปไหน
เขาเป็นคนบ้านะ” ควานลินยิ้มอย่างใจดีก่อนจะส่ายหน้าให้ จิ่นมี่ช้าๆ “เขาไม่ใช่คนบ้าค่ะ
เขาเป็นเพื่อนพ่อ”
“ไปหาแม่ก่อนนะครับ
เดี๋ยวพ่อมา”
เขาพูดพร้อมทั้งจูงมือลูกสาวไปให้ภรรยาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ “ฉันพาลูกไปที่ชิงช้าก่อนนะคะ”
เธอยกยิ้มให้ก่อนจะพาจิ่นมี่ไปเล่นของเล่นรอในตอนที่เขาเข้าไปคุยกับปาร์คจีฮุน
ลึกๆแล้วไลควานลินรู้สึกเหมือนตัวเองมีตราบาปตลอดเวลา ในขณะที่เขามีชีวิตที่ดี
มีครอบครัวที่สมบูรณ์แต่อีกคนต้องมานอนรักษาตัวอยู่ที่นี่
คนอย่างจีฮุนน่ะไม่เหมาะกับโรงพยาบาลจิตเวชเลยสักนิดเดียว ไม่เหมาะเลยจริงๆ
.........................
