ชานตากล้อง : 02

                สิ้นเสียงคำสั่งของผู้กำกับ นักแสดงมืออาชีพก็บรรจงหมุนเปิดน้ำทันที สายน้ำเย็นไหลลงมาจากฝักบัวด้านบนลู่ลงมาตามกรอบหน้าวานและผิวกายขาวสะอาด

                บยอนแบคฮยอนตวัดสายตาจิกกล้องที่ถูกถือโดยปาร์คชานยอล เขาเห็นตากล้องมีอาการสั่นอย่างเห็นได้ชัด แต่เพราะอยู่ในระหว่างถ่ายทำเลยไม่สามารถพูดให้กำลังใจอีกฝ่ายได้จริงๆ เรามีหน้าที่ต่างกันไปและเราก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดด้วย

                “อ๊ะ” เสียงครางหวานดังขึ้นมาเบาๆเมื่อมือเรียวสวยสัมผัสลงบนตุ่มไตบนเนินอกทั้งสองข้าง ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวที่เปียกโชกถูกแหวกและถอดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาทีมงานหลายสิบคน

                ชานยอลสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ใช่ว่าไม่เคยนอนกับใครแต่เพราะไม่เคยมีใครเหมือนคนตรงหน้า แวบหนึ่งที่สายตาเราประสานกันเขาเห็นแววตาเป็นกังวลของคนตัวเล็ก รอยยิ้มน้อยๆยกขึ้นให้กับเขาคล้ายให้กำลังใจ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อรวบรวมสมาธิอีกครั้ง แบคฮยอนตั้งใจทำงานขนาดนี้เขาจะมาทำมันพังได้ยังไง

                “อื้อออ” ชานยอลพยายามตั้งสติที่แตกกระเจิงให้เข้าที่เข้าทาง แต่ก็ยังไม่วายที่เสียงครางหวานๆจะตามมาทำลายสมาธิเขาไม่ยอมหยุดหย่อน

                ความเปียกชื้นของสายน้ำที่ไหลลงมาในอ่างยิ่งขับให้ผิวขาวดูนวลเนียนน่าสัมผัส และชั้นในตัวบางก็เห็นอะไรไปถึงไหนต่อไหน ก่อนที่คนตัวเล็กจะตัดสินใจเกี่ยวมันออกจากตัว

                “ซี้ดด” เสียงสูดปากเบาๆของตากล้องดังขึ้น ไม่ได้เรียกความสนใจจากทุกคนได้เท่ากับร่างบอบบางของบยอนแบคฮยอนในสภาพไร้อาภรณ์ ท่อนกายขนาดเล็กตั้งชันเพราะแรงอารมณ์ถูกฝ่ามือน้อยกอบกุมและออกแรงชักขึ้นลง

                “อะ อ้ะ” เสียงครางกระเส่ายังคงดังไม่ขาดไป  ในขณะที่มือข้างหนึ่งเริ่มเร่งจังหวะเพื่อให้ทันอารมณ์ที่สูงขึ้นเรื่อยๆ มืออีกข้างก็จิกขอบอ่างเอาไว้เพื่อระบายความเสียวซ่าน

                ริมฝีปากสีสดถูกขบกัดจนคนมองยังรู้สึกเจ็บตามๆกัน ใบหน้าหวานเชิดขึ้นปล่อยเสียงครางสุขสมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำหวานสีขุ่นออกมาเลอะเรียวขาสวยและถูกกสายน้ำชำระออกไป

                คนตัวเล็กนั่งหอบหายใจอย่างหมดแรง เสียงผู้กำกับดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ชานยอลจะลดกล้องลงมา ทีมงานหลายคนปรบมือและชื่นชม

                หลายๆคนเริ่มเก็บของเพื่อเตรียมถ่ายฉากที่เหลือในห้องนอน ส่วนคนตัวเล็กยังคงหอบหายใจอยู่ในอ่างอาบน้ำนั่นก่อนจะมีมือใหญ่ของคนสักคนยื่นชุดคลุมตัวใหม่มาให้

                “ขอบคุณนะชานยอล” แบคฮยอนกล่าวขอบคุณ ร่างเล็กลุกยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะรับเอาชุดคลุมมาใส่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็คงเขินอายที่ต้องมาเปลือยเปล่าต่อหน้าใครหลายๆคน แต่พอต้องมาทำงานแบบนี้แบคฮยอนก็ชินกับสายตาของคนพวกนั้นไปหมดเสียแล้ว

                จะมีก็แต่ปาร์คชานยอลตากล้องคนใหม่นี่แหละ ที่เขารู้สึกอายสายตาแปลกๆ  แต่ก็ต้องยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาชานยอลดูแลเขาดีมาโดยตลอด มันทำให้แบคฮยอนรู้สึกคิดไม่ผิดจริงๆที่อยากเป็นเพื่อนกับชานยอลตั้งแต่แรก

                ก็ที่ผ่านมาไม่มีใครเคยแสดงออกว่าเป็นห่วงเขา หรือแม้กระทั่งยื่นชุดคลุมมาให้หลังจากถ่ายเสร็จสักคน จะมีก็แต่ชานยอลนี่แหละที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจ และรับรู้ได้ถึงความหวังดีจริงๆแต่ถึงอย่างนั้นเขาคงไม่สามารถไว้ใจใครเร็วจนเกินไป แบคฮยอนไม่อยากฆ่าตัวเองอีก

                เสียงเรียกของผู้กำกับดังขึ้นเพื่อเรียกนักแสดงอีกครั้ง แบคฮยอนอยู่ในชุดคลุมตัวใหญ่บนเตียง สไตล์ลิสเดินมาเซ็ทผมและเติมหน้าให้นิดหน่อยก่อนจะออกมา

                พระเอกผิวเข้มเดินเข้ามาในสภาพที่พร้อมถ่ายเรียบร้อยแล้ว บนไหล่แกร่งมีรอยเล็บข่วนเล็กๆอยู่สองสามรอย ไม่ต้องบอกก็เดาได้ไม่ยากหรอกว่าฝีมือใคร

                จงอินดูอารมณ์เสียจนหน้ายุ่งคิ้วขมวดตั้งแต่เดินเข้ามาในสตูดิโอ เพราะไม่กี่นาทีก่อนเขาเพิ่งจะทะเลาะกับแฟนตัวเอง แน่นอนว่ามันก็เป็นเพราะเรื่องงานอีกเหมือนเดิม คยองซูไม่อยากให้เขาทำงานคู่กับแบคฮยอน แต่จงอินทำแบบนั้นไม่ได้ในเมื่อทางสปอนเซอร์สั่งมาเขาก็ต้องทำถ้ายังอยากยืนในจุดสูงๆแบบนี้ต่อไป

                “จงอิน โอเครึเปล่า” เสียงเล็กดังขึ้นมาเบาๆอย่างเห็นใจ แบคฮยอนน่ะทำงานร่วมกับเขามานานแล้วก็รับรู้ปัญหาของเขาได้ดีกว่าใครๆเสมอ

                “อืม ไม่เป็นไร” ตอบกลับเพื่อให้เพื่อนตัวเล็กคลายความกังวลลงไป แม้ว่าในใจอยากจะระเบิดออกมาก็ตาม จงอินคงไม่รู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ถ้าไม่ใช่ประโยคที่คยองซูพูดขึ้นก่อนที่เขาจะออกจากห้องมา

                ‘ถ้านายออกไปถ่ายงานกับมัน ฉันจะไปนอนกับคนอื่นบ้าง นายทำได้ทำไมฉันจะทำไม่ได้’  และยังไม่ทันที่จงอินจะได้พูดอะไร คนตัวเล็กก็เดินลิ่วออกนอกห้องไปก่อนเขาแล้ว

                หลังจากนั้นก็ว่าจะโทรมาเลื่อนงานเพราะต้องตามไปง้อเมียกลับบ้าน แต่กลายเป็นว่าลูกค้าเร่งงานให้เร็วขึ้น ถ้าจงอินไม่มาทั้งทีมงานและบริษัทจะต้องพากันเดือดร้อนไปหมด สุดท้ายก็ต้องมาทำงานก่อนแล้วค่อยไปจัดการกับตัวแสบทีหลัง   

                “แบคฮยอนขึ้นไปนอนบนเตียงเลย” เสียงคิมจงแดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อจัดเตรียมอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อย คนตัวเล็กพยักหน้า ก่อนจะถอดชุดคลุมอาบน้ำของตัวเองออก

                ในขณะที่กำลังจะเริ่มถ่ายพระเอกผิวเข้มก็ขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อน ซึ่งทางทีมงานก็อนุญาต หลังจากนั้นไม่นานจงอินก็เข้ามาในห้องสตูดิโอในสภาพหัวฟัดหัวเหวี่ยงกว่าเก่า

                “ถ่ายเลย!” เสียงตะคอกของพระเอกเล่นเอาทีมงานที่นั่งในห้องสะดุ้งกันเป็นแถบๆ ดูเหมือนงานจะเข้าของจริง จงแดพยักหน้าให้จื่อเทาเตรียมถ่ายทันที

                ด้านคนที่เพิ่งทะเลาะกับแฟนมาถึงก็จัดการกระชากข้อเท้าคนตัวเล็กทันที ดวงตาสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กับทีมงานบางคนที่เริ่มกระวนกระวายกับท่าทางแบบนั้นของจงอิน

                “ชานยอลนั่งลง!” คิมจงแดสั่งตากล้องคนใหม่เสียงเข้ม ไม่วายส่งสายตาดุมาให้ คนตัวสูงทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจแล้วนั่งลงตามคำสั่ง ไอ้บ้านั่นดูตกมันแบบนั้นชานยอลก็แค่กลัวว่าแบคฮยอนอาจจะได้รับอันตราย

                “อ๊ะ จะ จงอิน” เสียงหวีดร้องดังลั่นของแบคฮยอนดังขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเพื่อนผิวเข้มจับขาขาวแยกออกจากกันและแทรกท่อนกายของตัวเองเข้ามาทันที

                สะโพกสอบขยับเข้าออกด้วยแรงอารมณ์ จงอินกำลังโกรธที่คยองซูกำลังไปทำเรื่องแบบนี้กับคนอื่นจริงๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นพอๆกับเสียงครวญครางของแบคฮยอน

                แรงกระแทกกระทั้นรุนแรงจนศีรษะเล็กโขกเสาเตียง แต่ถึงอย่างนั้นคิมจงอินก็ไม่คิดจะผ่อนแรงลงแม้แต่น้อย ชานยอลนั่งหลับตาลงเพื่อบังคับใจไม่ให้ลุกขึ้นไปตั้นหน้าไอ้ดำนั่น มือแกร่งกำหมัดเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน

                “ฮึก ฮืออ” ไม่นานเสียงครวญครางก็กลายเป็นเสียงร้องไห้ ทีมงานทุกคนล้วนตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า จงอินเหมือนอสูรร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขว้างหน้าและโชคร้ายที่คนตรงหน้าเป็นบยอนแบคฮยอน

                ทุกคนอยากจะลุกขึ้นไปห้ามจงอินแต่เพราะผู้กำกับเอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมสั่งอะไรออกไปสักอย่างเลยไม่มีใครกล้าทำอะไรได้มากกว่ามองร่างเล็กที่ถูกกระทำชำเลาแบบนั้น

                “จะ เจ็บ ฮืออ แบคเจ็บ”  เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจพร้อมคำที่พร่ำบอกว่าเจ็บแบบนั้นไม่ได้ช่วยให้อสูรร้ายเห็นใจสักนิด แต่กลับเพิ่มแรงกระแทกระทั้นเข้าไปอีก จนไม่นานก็ปลดปล่อยออกมา 






ปล. ยังไม่จบตอนนะจ๊ะพี่จ๋า อ่านต่อได้ในนี้เร้ยยยย
https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1593331&chapter=2 

Special เข้าหอ

                ทันทีที่เข้ามาในห้องนอนได้สำเร็จ ชานยอลไม่ยอมเสียเวลาผละออกจากความหอมหวานตรงหน้าสักวินาทีเพื่อเปิดไฟแม้แต่น้อย

                ร่างบอบบางของแบคฮยอนถูกบรรจงวางลงบนพื้นเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนเจ้าบ่าวป้ายแดงจะตามมาคร่อมทับเอาไว้ ในขณะที่ริมฝีปากยังคงคลอเคลียกันอยู่ไม่ห่าง

                ในคืนที่เงียบสนิทมีเพียงแสงจันทร์จากด้านนอกสาดเข้ามาให้ความสว่างภายในห้องนอน เสียงคลื่นทะเลไม่สามารถกลบเสียงหอบหายใจและเสียงครางอื้ออึงได้มิด แม้แต่ลมทะเลที่พัดเข้ามาทางบานประตูระเบียงที่ถูกเปิดทิ้งไว้ก็ไม่ได้ทำให้ร่างกายของคนทั้งสองเกิดความรู้สึกหนาวเย็นได้

                “อื้ออ”  เสียงครางหวานดังขึ้นเมื่อพี่ชายคนรักเปลี่ยนเป้าหมายจากริมฝีปากมาเป็นลำคอขาวผ่อง ลิ้นหนาที่ปัดป่ายไปทั่วราวกับโลหะร้อนที่ต้องผิวกายคนตัวเล็กให้ได้ร้องหวีดหวิวทุกครั้งที่ได้รับสัมผัส แบคฮยอนเชิดหน้าเพื่อปล่อยให้คนรักซุกไซร้ได้ถนัดขึ้น

                มือหนาจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคนรักออกอย่างรีบร้อน ตามมาด้วยเสื้อของตัวเอง ชานยอลแหวกสาบเสื้อตัวบางออกก่อนจะปามันทิ้งลงพื้นด้านล่างอย่างไม่ใยดี แสงจากด้านนอกที่ส่องเข้ามาไม่มากนักแต่ก็เผยให้เห็นทุกสัดส่วนและเสี้ยวหน้าหวานที่แสนคุ้นเคยอย่างชัดเจน

                ร่างสูงลุกขึ้นนั่งชันเข่ามองหน้าอกบางที่กระเพื่อมขึ้นลงถี่รัวเพื่อกอบโกยอากาศ ดวงตาหวานที่จ้องมองมาที่เขา ริมฝีปากบวมเป่งที่ถูกขบแน่นอย่างสกัดกั้นอารมณ์

                มือหยาบไล่ปาดเหงื่อออกจากขมับสวย ก่อนจะโน้มไปประทับจุมพิตที่หน้าผากมน ด้วยการกระทำที่แสนอ่อนโยนแบบนั้นทำให้แบคฮยอนปฏิเสธไม่ได้ว่าเขากำลังตกหลุมรักสามีของตัวเองเป็นรอบที่ล้าน

                “ไปข้างนอกกันเถอะ” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นหลังจากจัดการอาภรออกจากตัวเสร็จ แบคฮยอนส่งยิ้มหวานพร้อมทั้งวาดวงแขนโอบรอบลำคอแกร่ง ขาเรียวทั้งสองข้างก่ายเข้าที่เอวสอบ ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะลอยขึ้นจากเตียงเพราะแรงอุ้มจากคนตัวสูง

                ขายาวก้าวออกไปนอกระเบียง ลมหนาวยามดึกที่พัดเข้ามากระทบผิวทำให้แบคฮยอนสะดุ้งผวากอดอีกคนแน่นกว่าเดิม

                ชานยอลทิ้งตัวลงที่นั่งที่ติดกับระเบียง และจับคนตัวเล็กให้นั่งทับตักอยู่ด้านบน มือหนาบีบเฟ้นตามลำตัวบาง ทั้งสะโพกกลมกลึง เอวคอด ต้นขาขาวโดยมีเสียงหวานของแบคฮยอนเป็นเชื้อเพลิงกระตุ้นชั้นดี

                “อ๊ะ”  ลมหายใจขาดห้วงเมื่อยอดอกทั้งสองข้างถูกปรนเปรอด้วยริมฝีปากร้อน ปลายลิ้นอุ่นชื้นแตะลงและบดคลึงอยากหยอกล้อ ลิ้นสากละเลงลงบนผิวกายขาวไล่ตั้งแต่หน้าอกวกกลับขึ้นไปบนลำคอระหง ส่งมันไปขบติ่งหูบางเบาๆจนได้รับเสียงครางหวานบ่งบอกว่าแสนจะพอใจ

                “ช่วยหน่อยนะคนดี” น้ำเสียงแหบพร่าทว่ากลับมีเสน่ห์ลึกกระซิบชิดริมหูของเขา แบคฮยอนพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะถูกมือหนายกสะโพกขึ้น ท่อนเอ็นขนาดใหญ่เสียดสีไปมาอยู่ที่ปากทางเข้า ก่อนที่คนตัวจะใช้มือจับมันจ่อเข้าที่ช่องทางและทิ้งน้ำหนักตัวลงมา

                “อื้ออ” 

                ชานยอลรั้งท้ายทอยอีกคนเข้ามาบดจูบเพื่อเป็นรางวัลในความน่ารัก เรียวลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดอย่างไม่ยอมกัน ในขณะที่สะโพกสวยเริ่มยกตัวขึ้นลงเบาๆ ก่อนจะเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์

                “อ๊ะ อ๊ะ พี่ชานยอล” เสียงครวญครางไม่เป็นภาษาดังขึ้นหลังจากคนตัวโตแกล้งสวนเด้งสะโพกในจังหวะที่แบคฮยอนกำลังกดน้ำหนักลงมาพอดี สายตาหวานตวัดมองหน้าคนขี้แกล้งอย่างเอาเรื่องที่กล้าทำให้เขาจุกได้ขนาดนี้

                “ซี๊ดด แบคฮยอน” ด้านแบคฮยอนเองก็ไม่ยอมแพ้เกร็งช่องทางในขณะที่สะโพกยังขยับขึ้นลงไม่หยุดจนไปบีบรัดแก่นกายใหญ่ทำให้คนถูกแกล้งแทบทนไม่ไหว

                เสียงเนื้อกระทบกันรวมทั้งเสียงหอบหายใจยังคงดังแข่งกับเสียงเกลียวคลื่นอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนที่บยอน แบคฮยอนคนเก่งจะถูกอุ้มขึ้นอีกครั้ง และปล่อยลงกับพื้นโดยถูกจับให้ยืนหันหน้าเข้าระเบียง

                ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น แรงกระแทกจากข้างหลังก็ถูกส่งเข้ามา ทั้งแรงและเร็วกว่าเดิมจนมือเรียวต้องกำเข้าที่ราวเหล็กเอาไว้ แบคคฮยอนค่อนข้างแน่ใจว่าหากที่บ้านไม่มีระเบียงคอยกั้นแรงกระแทกกระทั้นจากพี่ชานยอลจะทำให้เขาตกลงไปชั้นล่างของบ้านได้แน่

                มือหนาที่ยึดเอวบางเอาไว้บีบเฟ้นจนเกิดรอยแดงเพราะแรงอารมณ์ แรงอัดกระแทกยังคงไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง ฟันคมซี่สวยขบเม้นไปตามร่างกายบางตั้งแต่หัวไหล่มนไล่มาตามแนวกระดูกสันหลัง ลากปลายลิ้นสลับกับดูดคลึงจนเกิดรอยแดงไปทั่วลำตัวขาวผ่อง

                แบคฮยอนรวบเอามือหนาทั้งสองข้างที่จับยึดเอวมาไว้ที่หน้าอก คนตัวโตกว่าออกแรงขยำนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือบีบหมุนที่ติ่งไตสีสวย

                ศรีษะเล็กเงยซบลาดไหล่กว้างรับจูบหอมหวานที่ถูกป้อนโดยคนที่เป็นสามี  พร้อมกับสวนสะโพกรับตามแรงที่ถูกส่งมาจากด้านหลัง

                “อื้อออ” แบคฮยอนปล่อยน้ำสีขุ่นของตัวเองออกมาจนเลอะหน้าท้องและบางส่วนก็เปื้อนราวระเบียงไปด้วย ฝ่ามืออุ่นร้อนจับเข้าที่แก่นกายขนาดพอดีมือออกแรงรูดรั้งเพื่อปลุกปั้นอารมณ์ดิบในภรรยาตัวเองอีกครั้ง

                ของเหลวเหนียวหนืดที่เปรอะตามซอกนิ้วถูกส่งเข้าปากบางที่เผยอออกมาโกยอากาศเข้าปอด แบคฮยอนดูดเลียนิ้วแกร่งที่เปื้อนคาบรักของตัวเองอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะขบกัดเบาๆเรียกเสียงสูดปากของพี่ชานยอล

                ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ถูกถอนออกทั้งที่ยังไม่เสร็จ ชานยอลย่อตัวช้อนเจ้าสาวคนสวยแนบอกและออกเดินเข้าไปในห้องน้ำ ร่างกายบอบบางถูกจับนั่งบนเคาน์เตอร์ล้างหน้า คนตัวโตผละออกมาเปิดไฟก่อนจะหันกลับไปสนใจแบคฮยอนต่อ

                เรียวขาขาวถูกจับแยก ชานยอลเคลื่อนตัวไปยืนตรงกลางหว่างขาใช้มือประคองลูกรักออกมาชักรูดสองสามทีก่อนจะใส่มันกลับเข้าไปหาความอุ่นร้อนเหมือนเดิม

                “อ๊า” เสียงครางหวานดังขึ้นหลังจากความใหญ่โตแทรกเข้ามาภายในตัวได้สำเร็จ แบคฮยอนใช้แขนทั้งสองข้างคล้องลำคอแกร่งเข้ามาบดจูบ ในขณะที่เรียวขาก็ตวัดก่ายรอบเอวสอบไว้เพื่อให้สัมผัสระหว่างเราแนบแน่นขึ้น

                แรงกระแทกที่เร็วและแรงทำให้คนตัวเล็กเสียวซ่านจนต้องลงเล็บข่วนบนทั่วแผ่นหลังกว้างอย่างลืมตัว ชานยอลซี้ดปากขึ้นมาเบาๆเพราะความเจ็บแสบแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจะเอ่ยปากห้าม เขาลงโทษเด็กดื้อด้วยการโถมแรงเข้าใส่ไม่ยั้ง หมุนควงแท่งเนื้อที่อยู่ด้านในผนังอ่อนนุ่มแต่ยิ่งทำแบบนั้นแบคฮยอนก็ยิ่งกดเล็บลงมามากกว่าเดิม

                “แบคฮยอน กูเจ็บ”  เปลือกตาสวยปรือมองอย่างยากลำบาก ปากก็คอยครวญครางจนแทบไม่ได้ยินอะไร แต่กว่าจะรู้ว่าพี่ชานยอลพูดอะไรก็ตอนที่อีกคนดึงมือเขาออกจากหลังตัวเอง

                “แบคขอโทษ” เพราะความลืมตัวทำให้พี่ชานยอลต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ หางตาตกๆที่ดูสลดลงกว่าเดิมทำให้ชานยอลระบายยิ้มออกมา เขาไม่ได้คิดจะโทษน้องหรอกก็แค่จะบอกให้เบากว่านี้หน่อย แต่พอเห็นอีกคนทำหน้าหงอยก็ดอแกล้งไม่ได้

                “ทำผิดก็ต้องโดนลงโทษ” แกล้งว่าออกไปเสียงเข้ม  ใบหน้าหวานพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายแต่ริมฝีปากบางกลับยู่เหมือนขัดใจ ชานยอลรวบมือเล็กทั้งสองข้างที่สร้างความเจ็บแสบให้กับเขาไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว มืออีกข้างก็ฟาดก้นนิ่มแรงๆจนมันเด้งสู้มือ

                “อ๊ะ จะ เจ็บนะพี่ชานยอล”  พอเสียงหวานบ่นอู้อี้ว่าเจ็บชานยอลจึงเปลี่ยนมาบีบเฟ้นมันแทน  ขาขาวทั้งสองข้างถูกดันให้แยกกว้างกว่าเดิม แผ่นหลังบางถูกดันให้พิงไปกับบานกระจก ชานยอลขยับเข้ามาใกล้อีกครั้งก่อนจะโน้นตัวลงไปปิดปากบางที่ส่งเสียงครางปานจะขาดใจ

                “อืออ” ชานยอลใช้ฟันซี่สวยของตัวเองขบกัดเบาๆไปตามริมฝีปากสีสวย ทุกอย่างดูรุนแรงไปหมดตั้งแต่จูบเร่าร้อนลามไปถึงแรงขยับช่วงล่าง ข้อมือบางถูกปล่อยให้เป็นอิสระยกขึ้นขยุ้มกลุ่มผมเข้มเพื่อระบายอามรณ์  อ้อมแขนแกร่งยกขึ้นโอบกอดคนรักตัวเล็กเอาไว้อย่างหวงแหน

                “อื้อออ” ทันทีที่ถูกถอนจูบออกแบคฮยอนก็ปล่อยเสีนงครางออกมาทันทีพร้อมๆกับความใคร่ทั้งหมดทั้งมวล ท่อนเนื้อขนาดใหญ่ขยับเข้าออกในตัวเขาแรงๆอีกสองสามครั้งก่อนจะปล่อยน้ำพันธุ์เข้ามาในตัวแบคฮยอนบ้าง

                “เหนื่อยยัง” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูก่อนจะลากจมูกโด่งมาคลอเคลียแก้มนิ่มที่ขึ้นสีของภรรยาตัวน้อย ชานยอลยังคงกดแช่แก่นกายตัวเองเอาไว้เพื่อหวังให้ลูกๆนับล้านตัวของเขาเข้าไปสร้างสิ่งมีชีวิตตัวเล็กในท้องแบคฮยอนเร็วๆ

                “ถ้าบอกว่าเหนื่อยจะหยุดหรอครับ”

                “เปล่าก็ถามไปงั้นแหละ”  รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะเริ่มกิจกรรมเข้าจังหวะอีกครั้ง  แบคฮยอนแค่นอนครางอย่างเดียวเองนะ ถึงจะมีสวนสะโพกช่วยเขานิดๆหน่อยๆก็เหอะจะมาเหนื่อยอะไรกันเล่า

                ถ้าขืนตามใจหยุดเดี๋ยวก็มีลูกไม่ทันใช้กันพอดี จริงๆต่อให้ไม่มีเรื่องลูกมาเกี่ยวชานยอลก็ไม่หยุดอยู่แค่รอบเดียวอยู่แล้ว ถึงเหตุผลจะดูต่างกันแต่ยังไงผลลัพธ์ก็เหมือนกัน คือ แบคฮยอนยังต้องครางต่อไปเรื่อยๆนั้นแหละ 

           ** ไปเม้นเป็นกำลังใจให้คนจิตใจห่อเหี่ยวกันได้ในเด็กดีฮับ จะสกรีมแท็กก้ไม่ว่าอย่าปล่อยให้เราเล่นอยู่คนเดียว เราเหงา**

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1530835