ชานตากล้อง : 02

                สิ้นเสียงคำสั่งของผู้กำกับ นักแสดงมืออาชีพก็บรรจงหมุนเปิดน้ำทันที สายน้ำเย็นไหลลงมาจากฝักบัวด้านบนลู่ลงมาตามกรอบหน้าวานและผิวกายขาวสะอาด

                บยอนแบคฮยอนตวัดสายตาจิกกล้องที่ถูกถือโดยปาร์คชานยอล เขาเห็นตากล้องมีอาการสั่นอย่างเห็นได้ชัด แต่เพราะอยู่ในระหว่างถ่ายทำเลยไม่สามารถพูดให้กำลังใจอีกฝ่ายได้จริงๆ เรามีหน้าที่ต่างกันไปและเราก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดด้วย

                “อ๊ะ” เสียงครางหวานดังขึ้นมาเบาๆเมื่อมือเรียวสวยสัมผัสลงบนตุ่มไตบนเนินอกทั้งสองข้าง ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวที่เปียกโชกถูกแหวกและถอดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาทีมงานหลายสิบคน

                ชานยอลสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ใช่ว่าไม่เคยนอนกับใครแต่เพราะไม่เคยมีใครเหมือนคนตรงหน้า แวบหนึ่งที่สายตาเราประสานกันเขาเห็นแววตาเป็นกังวลของคนตัวเล็ก รอยยิ้มน้อยๆยกขึ้นให้กับเขาคล้ายให้กำลังใจ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อรวบรวมสมาธิอีกครั้ง แบคฮยอนตั้งใจทำงานขนาดนี้เขาจะมาทำมันพังได้ยังไง

                “อื้อออ” ชานยอลพยายามตั้งสติที่แตกกระเจิงให้เข้าที่เข้าทาง แต่ก็ยังไม่วายที่เสียงครางหวานๆจะตามมาทำลายสมาธิเขาไม่ยอมหยุดหย่อน

                ความเปียกชื้นของสายน้ำที่ไหลลงมาในอ่างยิ่งขับให้ผิวขาวดูนวลเนียนน่าสัมผัส และชั้นในตัวบางก็เห็นอะไรไปถึงไหนต่อไหน ก่อนที่คนตัวเล็กจะตัดสินใจเกี่ยวมันออกจากตัว

                “ซี้ดด” เสียงสูดปากเบาๆของตากล้องดังขึ้น ไม่ได้เรียกความสนใจจากทุกคนได้เท่ากับร่างบอบบางของบยอนแบคฮยอนในสภาพไร้อาภรณ์ ท่อนกายขนาดเล็กตั้งชันเพราะแรงอารมณ์ถูกฝ่ามือน้อยกอบกุมและออกแรงชักขึ้นลง

                “อะ อ้ะ” เสียงครางกระเส่ายังคงดังไม่ขาดไป  ในขณะที่มือข้างหนึ่งเริ่มเร่งจังหวะเพื่อให้ทันอารมณ์ที่สูงขึ้นเรื่อยๆ มืออีกข้างก็จิกขอบอ่างเอาไว้เพื่อระบายความเสียวซ่าน

                ริมฝีปากสีสดถูกขบกัดจนคนมองยังรู้สึกเจ็บตามๆกัน ใบหน้าหวานเชิดขึ้นปล่อยเสียงครางสุขสมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำหวานสีขุ่นออกมาเลอะเรียวขาสวยและถูกกสายน้ำชำระออกไป

                คนตัวเล็กนั่งหอบหายใจอย่างหมดแรง เสียงผู้กำกับดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ชานยอลจะลดกล้องลงมา ทีมงานหลายคนปรบมือและชื่นชม

                หลายๆคนเริ่มเก็บของเพื่อเตรียมถ่ายฉากที่เหลือในห้องนอน ส่วนคนตัวเล็กยังคงหอบหายใจอยู่ในอ่างอาบน้ำนั่นก่อนจะมีมือใหญ่ของคนสักคนยื่นชุดคลุมตัวใหม่มาให้

                “ขอบคุณนะชานยอล” แบคฮยอนกล่าวขอบคุณ ร่างเล็กลุกยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะรับเอาชุดคลุมมาใส่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็คงเขินอายที่ต้องมาเปลือยเปล่าต่อหน้าใครหลายๆคน แต่พอต้องมาทำงานแบบนี้แบคฮยอนก็ชินกับสายตาของคนพวกนั้นไปหมดเสียแล้ว

                จะมีก็แต่ปาร์คชานยอลตากล้องคนใหม่นี่แหละ ที่เขารู้สึกอายสายตาแปลกๆ  แต่ก็ต้องยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาชานยอลดูแลเขาดีมาโดยตลอด มันทำให้แบคฮยอนรู้สึกคิดไม่ผิดจริงๆที่อยากเป็นเพื่อนกับชานยอลตั้งแต่แรก

                ก็ที่ผ่านมาไม่มีใครเคยแสดงออกว่าเป็นห่วงเขา หรือแม้กระทั่งยื่นชุดคลุมมาให้หลังจากถ่ายเสร็จสักคน จะมีก็แต่ชานยอลนี่แหละที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจ และรับรู้ได้ถึงความหวังดีจริงๆแต่ถึงอย่างนั้นเขาคงไม่สามารถไว้ใจใครเร็วจนเกินไป แบคฮยอนไม่อยากฆ่าตัวเองอีก

                เสียงเรียกของผู้กำกับดังขึ้นเพื่อเรียกนักแสดงอีกครั้ง แบคฮยอนอยู่ในชุดคลุมตัวใหญ่บนเตียง สไตล์ลิสเดินมาเซ็ทผมและเติมหน้าให้นิดหน่อยก่อนจะออกมา

                พระเอกผิวเข้มเดินเข้ามาในสภาพที่พร้อมถ่ายเรียบร้อยแล้ว บนไหล่แกร่งมีรอยเล็บข่วนเล็กๆอยู่สองสามรอย ไม่ต้องบอกก็เดาได้ไม่ยากหรอกว่าฝีมือใคร

                จงอินดูอารมณ์เสียจนหน้ายุ่งคิ้วขมวดตั้งแต่เดินเข้ามาในสตูดิโอ เพราะไม่กี่นาทีก่อนเขาเพิ่งจะทะเลาะกับแฟนตัวเอง แน่นอนว่ามันก็เป็นเพราะเรื่องงานอีกเหมือนเดิม คยองซูไม่อยากให้เขาทำงานคู่กับแบคฮยอน แต่จงอินทำแบบนั้นไม่ได้ในเมื่อทางสปอนเซอร์สั่งมาเขาก็ต้องทำถ้ายังอยากยืนในจุดสูงๆแบบนี้ต่อไป

                “จงอิน โอเครึเปล่า” เสียงเล็กดังขึ้นมาเบาๆอย่างเห็นใจ แบคฮยอนน่ะทำงานร่วมกับเขามานานแล้วก็รับรู้ปัญหาของเขาได้ดีกว่าใครๆเสมอ

                “อืม ไม่เป็นไร” ตอบกลับเพื่อให้เพื่อนตัวเล็กคลายความกังวลลงไป แม้ว่าในใจอยากจะระเบิดออกมาก็ตาม จงอินคงไม่รู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ถ้าไม่ใช่ประโยคที่คยองซูพูดขึ้นก่อนที่เขาจะออกจากห้องมา

                ‘ถ้านายออกไปถ่ายงานกับมัน ฉันจะไปนอนกับคนอื่นบ้าง นายทำได้ทำไมฉันจะทำไม่ได้’  และยังไม่ทันที่จงอินจะได้พูดอะไร คนตัวเล็กก็เดินลิ่วออกนอกห้องไปก่อนเขาแล้ว

                หลังจากนั้นก็ว่าจะโทรมาเลื่อนงานเพราะต้องตามไปง้อเมียกลับบ้าน แต่กลายเป็นว่าลูกค้าเร่งงานให้เร็วขึ้น ถ้าจงอินไม่มาทั้งทีมงานและบริษัทจะต้องพากันเดือดร้อนไปหมด สุดท้ายก็ต้องมาทำงานก่อนแล้วค่อยไปจัดการกับตัวแสบทีหลัง   

                “แบคฮยอนขึ้นไปนอนบนเตียงเลย” เสียงคิมจงแดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อจัดเตรียมอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อย คนตัวเล็กพยักหน้า ก่อนจะถอดชุดคลุมอาบน้ำของตัวเองออก

                ในขณะที่กำลังจะเริ่มถ่ายพระเอกผิวเข้มก็ขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อน ซึ่งทางทีมงานก็อนุญาต หลังจากนั้นไม่นานจงอินก็เข้ามาในห้องสตูดิโอในสภาพหัวฟัดหัวเหวี่ยงกว่าเก่า

                “ถ่ายเลย!” เสียงตะคอกของพระเอกเล่นเอาทีมงานที่นั่งในห้องสะดุ้งกันเป็นแถบๆ ดูเหมือนงานจะเข้าของจริง จงแดพยักหน้าให้จื่อเทาเตรียมถ่ายทันที

                ด้านคนที่เพิ่งทะเลาะกับแฟนมาถึงก็จัดการกระชากข้อเท้าคนตัวเล็กทันที ดวงตาสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กับทีมงานบางคนที่เริ่มกระวนกระวายกับท่าทางแบบนั้นของจงอิน

                “ชานยอลนั่งลง!” คิมจงแดสั่งตากล้องคนใหม่เสียงเข้ม ไม่วายส่งสายตาดุมาให้ คนตัวสูงทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจแล้วนั่งลงตามคำสั่ง ไอ้บ้านั่นดูตกมันแบบนั้นชานยอลก็แค่กลัวว่าแบคฮยอนอาจจะได้รับอันตราย

                “อ๊ะ จะ จงอิน” เสียงหวีดร้องดังลั่นของแบคฮยอนดังขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเพื่อนผิวเข้มจับขาขาวแยกออกจากกันและแทรกท่อนกายของตัวเองเข้ามาทันที

                สะโพกสอบขยับเข้าออกด้วยแรงอารมณ์ จงอินกำลังโกรธที่คยองซูกำลังไปทำเรื่องแบบนี้กับคนอื่นจริงๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นพอๆกับเสียงครวญครางของแบคฮยอน

                แรงกระแทกกระทั้นรุนแรงจนศีรษะเล็กโขกเสาเตียง แต่ถึงอย่างนั้นคิมจงอินก็ไม่คิดจะผ่อนแรงลงแม้แต่น้อย ชานยอลนั่งหลับตาลงเพื่อบังคับใจไม่ให้ลุกขึ้นไปตั้นหน้าไอ้ดำนั่น มือแกร่งกำหมัดเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน

                “ฮึก ฮืออ” ไม่นานเสียงครวญครางก็กลายเป็นเสียงร้องไห้ ทีมงานทุกคนล้วนตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า จงอินเหมือนอสูรร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขว้างหน้าและโชคร้ายที่คนตรงหน้าเป็นบยอนแบคฮยอน

                ทุกคนอยากจะลุกขึ้นไปห้ามจงอินแต่เพราะผู้กำกับเอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมสั่งอะไรออกไปสักอย่างเลยไม่มีใครกล้าทำอะไรได้มากกว่ามองร่างเล็กที่ถูกกระทำชำเลาแบบนั้น

                “จะ เจ็บ ฮืออ แบคเจ็บ”  เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจพร้อมคำที่พร่ำบอกว่าเจ็บแบบนั้นไม่ได้ช่วยให้อสูรร้ายเห็นใจสักนิด แต่กลับเพิ่มแรงกระแทกระทั้นเข้าไปอีก จนไม่นานก็ปลดปล่อยออกมา 






ปล. ยังไม่จบตอนนะจ๊ะพี่จ๋า อ่านต่อได้ในนี้เร้ยยยย
https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1593331&chapter=2