OS merry christmas

                เป็นอีกหนึ่งวันที่หมดไปแบบไร้ชีวิตชีวา ตัวเลข 24 บนปฏิทินเดือน 12 ถูกขีดฆ่าไปอีกครั้ง มันเป็นแบบนี้เสมอและเป็นแบบนี้ตลอดมานับตั้งแต่ ‘ยิ่งลืมได้เร็วเท่าไหร่มันก็จะดีกับตัวนายเท่านั้น’ คำพูดที่ออกมาจากปากคนๆนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกลับไม่รู้สึกผิดต่อสิ่งที่ทำ ราวกลับว่าที่ผ่านมาเราสองคนไม่เคยรักกันเลยสักนิด

                หรือจริงๆแล้วมันมีแต่เขาที่เป็นคนมอบความรักมาโดยตลอด เขาที่พยายามประคับประคองความสัมพันธ์เส้นด้ายนี้เอาไว้ ปาร์คจีฮุนถอนหายใจเป็นครั้งที่สิบของวัน มือเรียวเสียบปากกาไว้ที่ปฏิทินก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะอ่านหนังสือก้าวขาไปหาที่นอนด้วยความเหนื่อยล้า สามสี่วันมานี้เขาต้องโหมทำงานหนักขึ้นกว่าปกติเพื่อวันหยุดในช่วงคริสมาสต์ ร้านกาแฟคนแน่นตลอดทุกเวลามันทำให้เขายุ่งจนหัวหมุน โชคดีหน่อยที่มันเป็นแบบนั้นเพราะถ้าร้านมันไม่มีอะไรให้ทำเลยเขาคงนึกถึงคนใจร้ายเหมือนอย่างตอนนี้

                เปลือกตาถูกปิดลงช้าๆพร้อมกับไฟที่บ้านตรงข้าม จีฮุนรู้สึกดีที่อย่างน้อยเขาก็สามารถหนีความวุ่นวายจากตัวเมืองมาหาที่พักแบบนี้ได้ ถึงแม้จะไม่ได้สะดวกสบายเท่าไหร่แต่มันก็สงบดี และบางทีมันก็ค่อนข้างจะเงียบเหงาอยู่เล็กน้อย “เป็นนายก็พูดได้นี่” เป็นอย่างนี้ทุกคืนก่อนจะเข้านอน เขามักจะหาเหตุผลให้กับตัวเองว่าเพราะอะไรถึงยังจำอยู่ และคำตอบง่ายๆเหมือนเดิมก็คือรัก เขารักไลควานลินมากเกินกว่าจะลืมอีกคนได้ ในช่วงเวลาห้าเดือนที่ผ่านมาไม่เคยมีสักครั้งที่เขารู้สึกรักน้อยลง และทั้งๆที่เขารู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆอีกคนคงหมดความรู้สึกต่อกันไปแล้ว

                บางทีเขาก็อยากจะเป็นอย่างนั้นบ้างนะ ไอ้การลืมใครสักคนไปง่ายๆแบบนั้นมันดีไม่ใช่น้อยเลย ถ้าควานลินไม่บล็อกช่องทางติดต่อเขาไปซะก่อนเขาคงทักไปถามอีกคนแล้วล่ะว่า ทำยังไงให้ตัดคนเคยรักออกจากชีวิตง่ายขนาดนี้ นายเก่งมากนะที่ทำได้ นายน่ะเก่งที่สุดในโลกเลยทั้งที่เราเคยรักกันมากแท้ๆแต่ช่วงเวลาตรงนั้นกลับรั้งให้นายหยุดความตั้งใจของตัวเองไม่ได้ ในขณะที่ตัวเขาเองต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะผ่านช่วงนั้นมาได้ ปาร์คจีฮุนหยุดร้องไห้ หันกลับมาทำงานได้ตามปกติและยังใช้ชีวิตอย่างเคยทุกวัน ใครๆก็พูดแบบนั้นนั่นแหละว่าจีฮุนเก่ง แต่คนพวกนั้นไม่เคยรู้ว่า ในทุกความรู้สึกของเขาควานลินยังคงเป็นเจ้าของมันอยู่เสมอ เขาไม่ได้ต้องการคำชมหรอกนะ เขาต้องการแค่ไลควานลินเท่านั้นเอง

                เสียงนาฬิกาดังขึ้นในตอนเที่ยงคืนตรงปลุกให้คนตื่นง่ายลืมตาขึ้นมาในความมืด จีฮุนไม่ชอบตอนกลางคืนเท่าไหร่นักมันทำให้เขาเหงาทุกครั้งเมื่อพบว่าข้างๆไม่มีใครบางคนอยู่ด้วยกัน และยิ่งคืนวันเฉลิมฉลองเขาก็ยิ่งรู้สึกอยากหายไปที่ไหนสักที่ เขาเกลียดเสียงระฆังจากหอกลางหมู่บ้าน เกลียดอากาศหนาว เขาเกลียดไลควานลิน        เกลียดที่ไม่ว่ายังไงก็เกลียดไม่ได้สักที เขาเกลียดคริสมาสต์ด้วย แต่วันนี้เขาจะลองเสี่ยงขอพรกับคุณลุงใจดีคนนั้นดูสักครั้ง

                “ผมรักเขา” เพียงแค่จบประโยคนั้นเขาก็ไม่สามารถกั้นน้ำตาไว้ได้อีก เขาน่ะอดทนมาโดยตลอดเลยนะ “ผม ฮึก ผมรักควานลิน” ถึงแม้ว่าหมอนั่นจะหมดรักเขาไปแล้วก็ตาม “พาเขากลับมาได้ไหม”  ขอแค่นี้จริงๆ เกิดมาจนอายุ 25 ปีเขาไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้  ไม่คิดด้วยซ้ำว่าวันนึงตัวเองจะต้องมานั่งขอพรจากคนๆนึงที่ไม่รู้ว่ามีตัวตนอยู่จริงไหม ด้วยคำขอที่เป็นไปได้ยากขนาดนั้น  สุดท้ายแล้วเขาก็ได้แต่ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความสมเพชตัวเอง มันน่าตลกใช่ไหมล่ะ ทำไมถึงยังอยากเจอเขาอยู่นะปาร์คจีฮุน เจ็บมากแค่ไหนนายลืมไปแล้วหรอไงกัน

                เขาเลือกที่จะกระชับผ้าห่มและปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง แต่เสียงออดหน้าประตูก็รั้งไว้ มันดังถี่ขึ้นเรื่อยๆจนจีฮุนต้องตัดสินใจเดินไปเปิดดู “ไงเด็กดื้อ” คำทักทายคำแรกของวันใหม่ที่มาพร้อมกับเจ้าของร่างสูงโปร่ง จีฮุนยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาใช้มือหยิกแขนตัวเองจนอีกคนขมวดคิ้วงง มันอาจจะดูตลกไปสักนิด แต่เขาอยากมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้กำลังฝัน “เข้าไปได้ไหมเนี่ย ข้างนอกมันหนาวนะ” และจีฮุนก็ยังเป็นคนเดิมที่เชื่อฟังคำพูดของไลควานลินมาโดนตลอด

                “ย๊า นี่มันคริสมาสต์นะไม่คิดจะแต่งห้องหน่อยหรอปาร์คจีฮุน” ก็เพราะใครกันล่ะ เขาได้แต่เถียงอยู่ในใจ “งั้นไม่ต้องจัดก็ได้มาดื่มโกโก้กันดีกว่า” ควานลินพูดพร้อมทั้งชูกระปุกโกโก้ที่หอบมาด้วยพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นมานานแล้ว เขาปล่อยให้อีกคนง่วนอยู่กับการชงโกโก้อยู่ในครัวโดยไม่ได้ตามเข้าไปดู ตอนนี้จีฮุนมีคำถามมากมายทั้งกับตัวเองและกับควานลินด้วย อย่างแรกคือเขามาทำอะไรที่นี่ อย่างที่สองทำไมเขาถึงทำเหมือนระหว่างเราไม่เคยมีอะไรกันมาก่อนแบบนั้นได้ ทำไมถึงกลายเป็นควานลินที่เขาคิดถึงได้ล่ะ

                “เสร็จแล้ว ของจีฮุนเพิ่มนมสองช้อนมูนๆ” เงยหน้าไปมองตามเสียงก็เห็นคนตัวโตที่เดินมาพร้อมแก้วโกโก้ร้อนสองใบในมือ “เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมครับ” เขาได้แต่ส่ายหัวให้อีกคนเป็นคำตอบจีฮุนก็ไม่รู้ว่าเขาร้องไห้ทำไม “บอกแล้วไงว่าอย่าอดข้าวเย็น หิวเลยใช่ไหมล่ะ” ปลายนิ้วอุ่นปาดเช็ดคราบน้ำตาที่แก้มให้เขาอย่างอ่อนโยน คำพูดหยอกล้อที่อีกคนชอบใช้ประจำ กลิ่นน้ำหอมที่เขาเป็นคนเลือกให้ สายตาและอ้อมกอด ทุกอย่างที่เป็นไลควานลิน ทุกอย่างที่เขาพร่ำคิดถึงอยู่ตรงหน้าและตอนนี้จีฮุนสัมผัสมันได้

                “ฮึก ควานลิน” เขาไม่ลังเลสักนิดที่จะกอดตอบอีกคนไปทันที จีฮุนรู้ว่าสภาพตัวเองตอนนี้มันคงดูไม่ได้แน่ๆ แต่เขาพยายามแล้วที่จะไม่สะอื้นจนตัวโยนแต่ก็นั่นแหละ เขาทำไม่ได้ “โอ๋ๆ ทีหลังอย่าอดข้าวเย็นอีกนะ” เขาฟาดมือไปบนแผ่นหลังคนขี้แหย่อย่างไม่ค่อยถนอมแรงนัก ใครว่าเขาร้องไห้เพราะหิวข้าวกัน ไอ้คนบ้า “ทำไมมือหนักแบบนี้ล่ะ” ว่าพร้อมจับมือเขาไปลูบ ควานลินนี่มันควานลินจริงๆเลย “ไม่ ฮึก ไม่ได้ร้อง ฮือ เพราะหิว”  เขาแอบได้ยินเสียงหัวเราะจากไลควานลินด้วย! “แล้วจีฮุนร้องทำไมครับ”

                “คิดถึง..”

                “เราคิดถึงควานลิน”  ประโยคหลังน่ะเขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้อีกคนได้ยินหรอก แต่เพราะตอนนี้มันเงียบมากๆจนได้ยินเสียงหายใจกัน ยังไงซะควานลินก็น่าจะได้ยิน “อือ คิดถึงเหมือนกันครับ” พอแล้ว แค่เพียงเท่านี้ก็พอแล้วที่จีฮุนต้องการ แค่ควานลินยังคิดถึงกันบ้าง ถึงมันอาจจะไม่ได้เท่ากับที่เขาคิดถึงแต่ไม่เป็นไรหรอก มันพอแล้ว

                “นอนไหม จะตีสองแล้วนะ” หลังจากดื่มโกโก้ร้อนพร้อมปลอบเด็กขี้แยเสร็จก็ได้เวลาต้อนกันเข้านอน มันเป็นแบบนี้ตลอดนั่นแหละ เขาจะเป็นคนปลุกควานลินทุกเช้าในขณะที่อีกคนก็มีหน้าที่พาเขาเข้านอน “ยังไม่ง่วงเลย” โกหก ปาร์คจีฮุนกำลังโกหกทั้งที่เปลือกตาจะปิดอยู่แล้ว “ขี้โม้จังเลย” และเหตุการณ์มันจะจบแบบนี้ทุกครั้ง ด้วยการที่เขาบอกว่าไม่ง่วงและไลควานลินจะต้องเป็นคนอุ้มเขาไปนอน “ขอโทษนะ วันนี้กลับบ้านดึกเลย” เขาส่ายหัวเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอกไม่ว่าควานลินจะกลับบ้านเวลาไหน แค่กลับมาหาเขาก็พอแล้ว

                อีกคนทิ้งตัวลงนอนหลังจากที่จัดผ้าห่มให้เขาเสร็จสรรพ ก่อนจะซุกตัวลงมานอนข้างกันพร้อมทั้งคว้าแขนเขาไปพาดเอวตัวเอง “จีฮุน”

                “หื้ม?”

                “merry Christmas นะ” จบประโยคด้วยริมฝีปากที่จุมพิตบางเบาลงบนหน้าผาก “merry Christmas ไลควานลิน”

                รุ่งเช้าในวันที่ 25 ธันวาคม เขาตื่นมาพร้อมกับความว่างเปล่าอีกครั้ง เสียงเพลงและการเฉลิมฉลองภายในหมู่บ้านไม่ได้ทำให้ปาร์คจีฮุนรู้สึกเหงาน้อยลงสักนิด ควานลินหายไปไหนอีกแล้ว จะทิ้งกันไปอีกแล้วอย่างนั้นหรอ?

                “ควานลิน” เขาหันมองหาไปรอบห้อแต่กลับยังไม่พบคนที่กำลังตามหา “ไลควานลิน”

                “เขาเป็นแบบนี้มานานหรือยังครับหมอ” น้ำเสียงทุ้มกล่าวถามอาการกับแพท์หนุ่มด้วยความเคร่งเครียด ขณะมองไปที่ร่างอดีตคนเคยรักที่นอนเรียกชื่ออยู่บนเตียงโรงพยาบาล “คนไข้อาการคงตัวมาโดยตลอดนะครับ จะมีอาการแบบนี้เฉพาะช่วงวันคริสมาสต์เท่านั้น” อือ ควานลินคิดว่าเขาเริ่มจะเข้าใจบางอย่าง คริสมาสต์ที่เขาเลือกจะปล่อยมืออีกคนไป

                “ผมขอเข้าไปคุยกับเขาได้ไหมครับ” นายแพทย์เจ้าของไข้ช่างใจอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้าตกลง “พ่อคะ” เขาเหลือบไปมองมือคู่เล็กที่ดึงแขนเอาไว้  “ว่าไงคะ” ควานลินย่อตัวลงไปนั่งเพื่อจะได้คุยกับลูกสาววัยห้าขวบของตัวเองได้ถนัด “พ่อจะไปไหน เขาเป็นคนบ้านะ” ควานลินยิ้มอย่างใจดีก่อนจะส่ายหน้าให้ จิ่นมี่ช้าๆ “เขาไม่ใช่คนบ้าค่ะ เขาเป็นเพื่อนพ่อ”

                “ไปหาแม่ก่อนนะครับ เดี๋ยวพ่อมา”  เขาพูดพร้อมทั้งจูงมือลูกสาวไปให้ภรรยาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ “ฉันพาลูกไปที่ชิงช้าก่อนนะคะ” เธอยกยิ้มให้ก่อนจะพาจิ่นมี่ไปเล่นของเล่นรอในตอนที่เขาเข้าไปคุยกับปาร์คจีฮุน ลึกๆแล้วไลควานลินรู้สึกเหมือนตัวเองมีตราบาปตลอดเวลา ในขณะที่เขามีชีวิตที่ดี มีครอบครัวที่สมบูรณ์แต่อีกคนต้องมานอนรักษาตัวอยู่ที่นี่ คนอย่างจีฮุนน่ะไม่เหมาะกับโรงพยาบาลจิตเวชเลยสักนิดเดียว ไม่เหมาะเลยจริงๆ

.........................